آمده بودم تا یادت را

دوباره

در صندلیهای خالی کافه

بخاطر بیاورم

اما نمی دانم

چرا روزهای ابری

چشمان من هم بارانی می شود

و نمی توانم تصویرت را

به وضوح

کنار میز همیشگی امان

تداعی کنم

...

عکس ماه غایب است

و من در حضوری شاعرانه

با دستهایم

تصویر مهتاب را

 ترسیم خواهم کرد

بر روی دیوارهای خاکستری شهر...

   امروز

دلتنگی هایم را

امتداد داده ام

تا زاویه مهربانی لبهایت.

شاید باور نکنی

تحمل روزمره گیهای کسالت آور دردهایم

اثبات خوش بینی های توست ...

 عکس تو در قاب پنجره ام

منعکس می شود .

اما وقتی نباشی

از کدامین پنجره

سراغ تو را بگیرم؟!